Innlegg

Viser innlegg fra februar, 2020

Vestland, Restland

(Revyvise, Straumgjerde-revyen, april 2019.  Fritt etter Sigurd Førsund/Tore Ørjasæter)

Å Vestland, Vestland, slik vi såg deg før
frå Ørskogfjell til Flekkefjord i sør
Det steig i all sin rikdom stort og vilt
No er vår velstand heilt forspilt


No sorga fyller oss so still og stor,
Midt-Vestlandet, dei braut ut i fjor
Sogn og Hordaland, dei berre gjekk
stal namnet Vestland med seg i ein sekk.


For Vestland, Vestland, det er berre oss
sa dei så frekt og kasta roleg loss
Sjå skuggane som kliv dei kvasse fjell,
For oss det blir ein kjempesmell.


Å Restland, Restland, når eg ser deg slik
partert og delt, du ligg her som eit lik
Vårt rike, bygd på fisk og oljen svart
det fall i grus. Vi rykkjer bak til start!


Typisk sunnmøring!

Ikkje noko Sunnmøre utan Storfjorden.Utan denne snarvegen frå ytst til inst ville området berre vore ei lang og barsk kystline utan omland. Om det i det heile hadde budd folk lenger innover i landet utan fjorden, hadde dei vore isolerte frå omverda og lite til felles med den utovervende sunnmøringen, slik vi synest vi kjenner han.

For fjorden var ferdselsvegen som sette sunnmøringane i kontakt med kvarandre. Gardbrukaren frå indre strok rodde Storfjorden på langs for å nå fiskebankane utanfor kysten. Ungkaren frå øyane siglde innover fjorden for å finne nokon å forlove seg med. Kjerringemne fann han også, berre han rodde langt nok. Og det gjorde han, for i slike ærend er sunnmøringenakkurat umaklaus.


Men makelauser han, i alle fall i eigne augo. Han har blitt som han har blitt på grunn av sine omgjevnader. Han måtte ro langt til havs, skulle han ha sjanse på dei store fangstane. Men han måtte ikkje ro lenger enn at han kunne nå i land før stormen kom. Kom han seint, kom han kanskje berr…