TANDSTADS REVIDERTE SAMLEBOK

    En sommer er over, men minnene om den består. En sommer er over, men vi skal sees igjen til neste år.   Slik har Kirsti Sparboe sunge for oss i august og september sidan tidleg på 70-talet. Og heile nasjonen   har sunge med. Vi saknar sommaren – også den kalde nordavind-sommaren vi har hatt i år.   No er hausten over oss. Skogen er i ferd med å pynte seg i fantastiske sjatteringar av gult, raudt og oransje, men vi veit at det ikkje er lenge før han kastar kleda og står mørk og naken igjen. I hagen raudnar eple og rips og signaliserer at dei vil etast. Under visnande lauv finst det poteter og gulrøter som vil ut og opp og fram på middagsbordet.   Hausten er gåvmild både på grøde og venleik. Men den varslar også at vinteren er på veg. Gradvis blir   lyset rundt oss dempa og snart kjem frostnettene. No spelar radioen Tove Janssons vemodige Høstvisa: « Skynda dej älskade, skynda att älska, dagarna mörknar minut för minut ».Det ...

  Våren er her og i kjøpesentera er det langt å gå. Velkomen til tusen meter berøringsfri shopping . Du har kjøpt eit par sokkar i ein kjedebutikk. Du har ikkje kome lenger enn til rulletrappa før ei melding tikkar inn på telefonen. Det viser seg å vere butikken du akkurat kom ut av som vil ha ei vurdering av «din kjøpsopplevelse».   Kva svarar ein på slikt? Eg bar sjølv sokkeparet frå reolen til kassa, der pris vart skanna og dama i kassa tok seg betalt og sa «Ha ein god dag». Noka   særleg til oppleving var det sant å seie ikkje. Varehandelen utviklar seg raskt. Lengst framme er dei naturleg nok på Moa, eit butikk-mekka som skal vere eitt av dei største i landet. No har det skifta namn til Thon Senter, oppattkalla etter ein som slo seg opp som seljar av   reveskinn. Hallingdølen gjekk alltid i raud strikkelue til kontordressen for å signalisere at han eigentleg var eit bygdemenneske som var prega av nøysemd og sparelyst.   Kjøpesenteret hans bognar lik...

  Eg tek alt for sjeldan buss og når eg gjer det, er det som regel plass nok. Men denne dagen hadde noko hendt. Skuleskyss og rutebuss var slått saman. Det vart temmeleg trongt. Eg vart ståande å henge i stroppa i midtgangen. Dei fleste passasjerane som fylte opp seta, såg ut til å vere skulelevar, mest frå vidaregåande. Alle var oppslukte av telefonane sine. Det var knapt ein lyd å høyre. Det var ingen som fniste eller drog jentene i flettene. Her var det ikkje høgrøysta leikeslåssing i buss-setet. Ingen snakka med kvarandre og ingen lo.   Tause og duknakka Dei tause passasjerane var i ein alder då dei i følgje psykologane vere i sitt livs mest intense fase, kjenneteikna av forvirring, frykt og begeistring og ei sterk lyst til å vise seg fram og bli sett. Det eg såg var ei taus og duknakka forsamling, intenst oppteken av klikk-agn, utlagt av sleipe, internasjonale SoMe-aktørar som TikTok, Instagram, Snapchat og Youtube. Det gjorde meg nysgjerrig og eg strekte endå m...

  Forteljarane som vart vekk Forteljartradisjonen ligg på sotteseng. Dei som skal underhalde oss, har begynt å forklare i staden for å fortelje. Kvar har det blitt av dei som kunne skrøne saman høgst tvilsame og usannsynlege historier på ein slik måte at publikum flokka seg leande rundt dei og bad om meir. Det var mange fleire av dei for ein generasjon eller to sidan  På arbeidsplassane, på gatehjørnet, eller i sofakroken i godt lag. Når folk i dag må vente i tre minutt, dreg dei fram telefonen og ser på morosame «reels» for å korte tida. Desse små filmsnuttane, som til eksempel handlar om tjukke folk som ramlar på rumpa.  Men det er ingen av dei som ler. Sjekk stemninga bakover i bussen: Medpassasjerane dine skrollar frå den eine morosnutten til den andre med eit ansiktsuttrykk som skulle dei vere på veg til si eiga gravferd.  Ei god historie må ha eit overraskande poeng og må ha ein formidlar som er god på tonefall, ordspel eller dramatisering og himmelropande over...

  Løypa er hardfrosen og bratt. Når vi endeleg let det stå til ned den lange bakken, ser vi tre muntre jenter nedst i sporet, opptekne med å ta selfie saman med ein virren veskehund. Det kjennest som å oppleve flystyrt i sakte film. Det var på håret. Både jentene og bikkja kjem seg vekk akkurat i tide før vi vaklar forbi i stor fart med viftande   stavar og skjelv i beina.   Sorry, ropar jentene forskrekka etter oss. Nei, sorry? tenkjer vi som nettopp var på beinbrotets rand og no har fått hjartepumpa under kontroll igjen. Tenk, slike høflege ungdommar! Litt drama i bakken høyrer no berre til! For kan ein ha det betre? Både naturen og motbakkane er eigna til å ta pusten frå ein. Vi speidar over til solsida, der skitrekket durar og det blenkjer i dei tusen glasruter i hyttebyen. Vi minnest hyttetur i vår grøne ungdom, då vatn skulle berast og doar tømmast før ein kunne kvile ut på ein hard pinnestol, drikke lunka kokekaffi og bruke kvelden til å sjå filosofisk inn i...

  Eg hadde akkurat gitt ut bok og kom stolt og opprømt inn i bokhandelen på Stranda for å overlevere nokre eksemplar. Den gamle bokhandlaren titta på meg over brillene med gamle og trøytte auge: «Det er mange som vil skrive. Det er ikkje så mange som vil lese», sukka han.   Her kjem den gamle gode gamle klaga frå bokfolket og spesielt frå dei som skriv: Folk les ikkje bøker lenger. For lesaren er ei god bok den billigaste hobbyen. For forfattaren den dyraste , skreiv forfattaren Gabriel Lamb, ein gong tilbake i litteraturens gullalder. Det var sant før. Men no har det blitt verre. Ganske mykje verre.   No skrollar vi på nettet. Boklesing er for nerdar og gamlisar. Den mest spennande roman kan ikkje lenger konkurrere med Instagram og Netflix. Og folk er praktiske:   Kvifor lese ei fagbok når vi kan vite det vi treng i tre minutts video på Youtube?   I   gamle dagar titta vi diskret på bokhyllene når vi kom heim   til folk. Det gav ein slags p...